به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق, در نخستین ساعات روز جمعه پانزدهم دى ماه ۱۳۷۴ خبرى بسیار كوتاه توسط رسانه‏ هاى گروهى در سراسر جهان منتشر شد:

«مهندس یحیى عیاش، فرمانده گروه ضربت حركت مقاومت اسلامى فلسطین (حماس) و بنیانگذار گردان‏ هاى انتحارى (استشهادى) عزالدین قسام بر اثر انفجار یك بمب كشته شد.»

با وجودى كه شادى و شعف صهیونیست‏ هاى حاكم بر رسانه‏ هاى ماهواره‏اى خبرى از شهادت یحیى عیاش در لابه‏ لاى پخش دقیقه به دقیقه خبر فوق آشكار بود؛ اما در ساعات اولیه هیچ‏ كس پاسخ روشنى در مورد چگونگى شهادت وى نمى‏یافت.

كارشناسان سرویس‏ هاى امنیتى جهان با توجه به داده‏ هاى اطلاعاتى «شین‏ بث، شاباك و موساد» (سازمان‏ هاى اطلاعاتى و تروریستى اسرائیل) و شناختى كه از فرمانده شهادت طلب هسته‏ هاى مقاومت عزالدین قسام داشتند، باورشان نمى‏ شد كه عنصر هوشمند و با ذكاوتى كه ۴ سال تمام، همه دستگاه‏ هاى پرطمطراق امنیتى اسراییل و افسران آموزش دیده صهیونیست را با كم ترین امكانات، به خاك سیاه نشانده بود، به این سادگى مورد هدف قرار بگیرد.

قبل از عملیات ساعت 4 بعد از ظهر بود. برای استراحت به طور فشرده در یک سنگر خوابیده بودیم. باد می آمد و داخل سنگرها پر از گرد و خاک شده بودیم. حتی دندانها و چشمانمان خاکی بود. از بس خسته بودم سریع خوابم برد. خواب دیدم برادرم شهید علی میرزایی، شهید احمد امینی ، شهیدمحسن باقریان و شهید احمد قنبری در سنگر ما هستند و مثل همیشه چای می خوریم و با لحن همیشگی که مرا دایی محمد صدا می زدند با یکدیگر شوخی می کردیم. حاج احمد گفت: چرا ناراحتی؟ گفتم: همه بچه های کادر زخمی شده اند و رفته اند و من دست تنها هستم.

شهید علی عرب

حاج احمد گفت: ناراحت نباش. ما امشب همه به تو کمک می دهیم. جناح راست را به ما بسپار. اگر نتوانستید عمل کنید کانال را باز می کنیم و از معبر ما بروید. گفتم: شما که شهید شدید. گفت: تو به ما شک داری؟ گفتم : نه سمت راست ما لشکر 25 کربلاست. گفت: ما بین شما و 25 کربلا هستیم. تو ناراحت نباش.

با من دست دادند و خداحافظی کردند و رفتند. آخرین نفر برادرم علی بود. معاون گردان 410 بود. دست مرا آنقدر تاب داد که جدا شد. درد داشتم و در خواب ناله می کردم. از خواب پریدم.

دسته ویژه را فرستادیم. من با دسته اول گروهان اول رفتم و محمودی با گروهان بعدی. سینه خیز از خاکریز رفتیم پایین. نزدیک میدان مین بودیم که شعله آتشی بلند شد. بچه های دسته ویژه جلو بودند. به فداکار گفتم: معبر ماست: گفت : بله. همه زمین گیر شده بودند. فداکار گفت: نرو ولی من رفتم. 6-5 متر به میدان مین دیدم معبریست نیم متر فاصله.

یک نفر را دیدم که افتاده بود. سه تا موشک تو کوله پشتی اش بود. موشکها منفجر شده و به هوا می پریدند. رسیدم کنارش. دستم را روی شکمش گذاشتم دستم فرو رفت. به صورتش دست زدم، سوخته بود. او را شناختم. علی عرب بود. گفتم : علی تویی؟ در حین سوختن گفت: حاجی تو برو. فقط یک چفیه در دهان من بگذار تا خفه شوم و صدایم در نیاید وگرنه عملیات لو می رود.

تشنه اش بود. گفت اگر آب داری به من بده. اما من هیچوقت قمقمه ای برنمی داشتم. لباسهایش کامل سوخته بود و قمقمه خودش هم داغ شده بود. چفیه را از گردنم باز کردم. با آب قمقمه آن را خیس کردم و در دهانش گذاشتم. صورتش را بوسیدم. آتش خاموش شده بود. التماسم می کرد که بروم . می گفت: معبر لو می رود. اینجا تیر می خوری. برو. گفتم10 دقیقه تحمل کن به امدادگرها می گویم تو را ببرند. و به عقب رفتم. بعد از عرب یک ترکش هم به پهلوی حسین شمسی خورد. عباس تقی پور هم که زخمی شد و بعد در بیمارستان شهید شد. در این مدت، فداکار بچه ها را برده بود پشت معبر. زود خط را سر و سامان دادیم. وقتی داشتیم می رفتیم حاج قاسم بی سیم زد. گفتم: خط شکسته شد. گفت: آفرین حاج محمد! آفرین! یک لحظه غرور مرا گرفت. به زمین نشستم و تو سرم زدم. علی اسماعیلی گفت: چرا تو سرت می زنی؟ گفتم: بچه های مردم زحمت کشیدند، آنها زخمی شدند، کشته شدند، علی عرب در میدان مین سوخت و جان داد. حاج قاسم به من می گوید آفرین...

راوی: حاج محمد میرزایی